சென்னை மழை. இரவு 9 மணி. பேருந்து நிறுத்தத்தின் ஓரத்தில் ஒரு பழைய நெகிழிப் பை. அதன் மேல் அமர்ந்திருந்தார் 70 வயது மதிக்கத்தக்க முதியவர். வெள்ளை வேட்டி, ஈரமான சட்டை. கையில் ஓர் அட்டை. மழையில் அழியாமல் இருக்க பிளாஸ்டிக் போட்டு பத்திரமாக வைத்திருந்தார். அதில் பெரிய எழுத்துகளில் "என் முகவரி இதுதான்" என்று மட்டும் எழுதியிருந்தது.

அந்த வழியாகக் கல்லூரி முடிந்து வந்த அர்ஜுன் அதைப் பார்த்தான். கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ் 3-ம் ஆண்டு. மொபைல், லேப்டாப், EMI, Brand என்று ஓடும் உலகம் அவனுடையது. ஆனால் அந்த அட்டை அவனை நிறுத்தியது.

"ஐயா... உங்க முகவரி என்ன?" என்றான் மரியாதையுடன்.

முதியவர் மெல்ல சிரித்தார். அந்தச் சிரிப்பில் வலியும் அமைதியும் கலந்திருந்தது. "தம்பி, எனக்கு வீடு இல்ல. வங்கி கணக்கு இல்ல. ஆதார் கார்டுல கூட முகவரி பழசு. பேர் சொல்ல வாரிசும் இல்ல. ஆனா எனக்கு ஒரு முகவரி இருக்கு."

அர்ஜுனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. "அப்படினா என்ன ஐயா சொல்றீங்க?"

முதியவர் அட்டையைக் காட்டினார். "நேற்று மதியம். பாரிமுனையில் ஒரு 10 வயது பையன். பசி. கையில் 5 ரூபாய். நான் என் மதிய சாப்பாடான 2 இட்லியை அவனுக்கு கொடுத்தேன். அவன் 'நன்றி தாத்தா'னு சொன்னான். அந்த ஒரு வார்தைதான் என் முகவரி."

"நேற்று முன்தினம். மழை. ஒரு நாய்க்குட்டி ரோட்டோரம் நனைந்து நடுங்குது. கார் எல்லாம் வேகமா போகுது. நான் அதைத் தூக்கி பாதுகாப்பான இடத்துல விட்டேன். அது வால் ஆட்டுச்சு. அந்த வால் ஆட்டம்தான் என் முகவரி."

"மூனு நாள் முன்னாடி. ஒரு அம்மா காய்கறிக் கூடையோட தவறி விழுந்தாங்க. எல்லாரும் பாத்துட்டுப் போனாங்க. நான் போய் தூக்கி விட்டேன். அந்த அம்மா கண்ணுல வந்த கண்ணீர்தான் என் முகவரி."

அர்ஜுன் அமைதியானான். அவன் மனதில் ஒரு கேள்வி. நாம என்ன செய்றோம்? Flat No 12B, 3rd Street, T.Nagar, Chennai - 600017. இதுதான் முகவரி என்று Bio-வில் போடுகிறோம். LinkedIn-ல் Company Name போடுகிறோம். ஆனால் ஒரு மனிதனாக நாம் விட்டுச் சென்ற முகவரி என்ன?

"ஐயா, ஏன் இப்படி தனியா இருக்கீங்க?" என்றான்.

"தம்பி, எனக்கும் ஒரு காலத்துல வீடு இருந்தது. மனைவி, ஒரு மகன். ஐ.டி கம்பெனியில் வேலை. நல்ல சம்பளம். நானும் ஆடம்பரமா வாழ நினைச்சேன். பெரிய வீடு, கார், வெளிநாட்டு பொருட்கள். மகனை 'நீதான் உலகம்'னு வளர்த்தேன். ஆனா அவனுக்கு நான் நேரம் கொடுக்கல. 'பணம் சம்பாதிக்கிறேன்'னு சொல்லி ஓடினேன்."

"ஒரு நாள் விபத்து. மனைவி போயிட்டாங்க. மகன் வெளிநாட்டுப் போயிட்டான். 'Dad, you are on your own'னு ஒரு Mail. அதுக்கு அப்புறம் புரிஞ்சது. நான் கட்டுன வீடு செங்கலால ஆனது. ஆனா நான் கட்டாத வீடு மனிதத்தால ஆனது."

"வீட்டை வித்துட்டேன். கடனை அடைச்சேன். மிச்சப் பணத்துல சின்ன சின்ன உதவி பண்றேன். இப்போது என் வீடு இந்தப் பேருந்து நிறுத்தம்தான். என் குடும்பம் இந்தச் சாலையில் நான் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு முகமும்."

அர்ஜுன் கண் கலங்கியது. அவன் நினைத்தான். நாம Instagram-ல் 2000 Follower வச்சிருக்கோம். ஆனா பக்கத்து வீட்டு தாத்தா பேர் கூட தெரியாது. Status-ல் "Be Human"னு போடுறோம். ஆனா பஸ்ல ஒருத்தருக்கு இடம் கொடுக்க மாட்டோம்.

"ஐயா, நீங்க தனியா இல்ல" என்று அர்ஜுன் கை நீட்டினான். "இனிமே என் வீடுதான் உங்க முகவரி. என் அம்மாகிட்ட சொல்லிட்டேன்."

முதியவர் தயங்கினார். "தொந்தரவு ஆகிடுமே தம்பி..."

"இல்ல ஐயா. நீங்க எனக்கு ஒரு பாடம் சொல்லிக் கொடுத்தீங்க. முகவரி தொலஞ்சாலும் மனிதம் இருந்தா, யாராவது ஒருத்தர் வந்து புது முகவரி எழுதித் தருவாங்க."

அர்ஜுன் அவரை அழைத்துக்கொண்டு போனான். வழியில் ஒரு டீ கடை. "ரெண்டு டீ" என்றான். முதியவர் முதல் முறையாக வயிறு நிறைய சாப்பிட்டார்.

அன்று இரவு அர்ஜுன் தூங்கவில்லை. அவன் ஒரு முடிவு எடுத்தான். கல்லூரியில் "மனித முகவரி" என்ற ஒரு குழு ஆரம்பித்தான். ஒவ்வொரு வாரமும் முதியோர் இல்லம், அனாதை ஆசிரமம், சாலையோரக் குழந்தைகளுக்கு உதவி.

6 மாதம் கழித்து. அதே பேருந்து நிறுத்தம். இப்போது அங்கே ஒரு சிறிய பலகை. "இங்கே மனிதம் வாழ்கிறது". அதன் கீழ் 20 இளைஞர்கள். கையில் உணவு பொட்டலம்.

முதியவர் இப்போது அர்ஜுன் வீட்டில். அவருக்கு ஒரு அறை. சுவரில் ஒரு Frame. அதில் அவர் அட்டை. "என் முகவரி இதுதான்" என்ற வாசகத்திற்கு கீழ் அர்ஜுன் புதிதாக எழுதியிருந்தான்: "சொத்தால் அல்ல, செயலால் தான் நம் முகவரி நிர்ணயிக்கப்படுகிறது."

இளைய தலைமுறைக்கு அர்ஜுன் சொன்னான்: "Friends, நம்ம முகவரியை Google Map-ல தேடாதீங்க. அதை நம்ம செயல்ல தேடுங்க. ஒரு பசிக்குச் சோறு, ஓர் அழுகைக்கு ஆறுதல், ஒரு விழுகைக்கு கை கொடுத்தல். இதுதான் உண்மையான Pin Code."

அன்று முதல் அந்தப் பகுதியில் ஒரு புதிய வழக்கம் வந்தது. யாராவது உதவி செய்தால், "இது என் முகவரி" என்று சொல்ல ஆரம்பித்தார்கள்.

மனிதநேயம் வளர்க்கும் செயற்பாடுகளுடன் அ. ஜான் பீட்டர்.