என்னுடைய முதல் புத்தக வெளியீட்டிற்கான அரங்கைத் தேடி, அன்று முழுவதும் சென்னை நகரைச் சுற்றித் திரிந்திருந்தேன். பல கதவுகள் திறந்தன, சில மூடப்பட்டன. சில இடங்கள் பொருத்தமாகத் தோன்றின, சில இடங்கள் மனதைத் தொடவில்லை. இறுதியில் கவிக்கோ மன்றத்தில் ஒரு நண்பரைச் சந்தித்து நீண்ட நேரம் உரையாடிவிட்டு, மனதில் ஆயிரம் எண்ணங்களுடன் வடபழனியில் இருக்கும் என் வீட்டை நோக்கிப் புறப்பட்டேன்.

மாலை நேர சென்னை. விளக்குகள் ஒளிரத் தொடங்கியிருந்தன.

வடபழனி முருகர் கோயில் ரவுண்டானாவை நெருங்கியபோது, நகரத்தின் துடிப்பு திடீரென்று நின்றுவிட்டதுபோல் தோன்றியது.

கடுமையான போக்குவரத்து நெரிசல்.

கார்கள், பேருந்துகள், ஆட்டோக்கள், பைக்குகள் ஒவ்வொன்றும் தன் பாதையைத் தேடி முன்னேற முயன்றன. ஆனால் யாருக்கும் வழி கிடைக்கவில்லை. நான்கு திசைகளிலிருந்தும் வந்த வாகனங்கள் ஒன்றையொன்று தடுத்து நிறுத்தியிருந்தன.

அதிலும் ஆச்சரியம் என்னவென்றால், அந்தச் சந்திப்பில் போக்குவரத்தை ஒழுங்குபடுத்த ஒரு காவலரும் இல்லை.

என் பைக்கில் அமர்ந்தபடியே அந்தக் காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அப்போது என் அருகில், சாலையோரத்தில் ஒரு சாமானிய மனிதர் அமைதியாக அமர்ந்து தேநீர் குடித்துக் கொண்டிருந்தார். உலகமே அவசரத்தில் ஓடிக்கொண்டிருக்க, அவர் மட்டும் காலத்தோடு சண்டையிடாமல் அமைதியாக இருந்தார்.

"எவ்வளவு இயல்பாக இருக்கிறார்!" என்று நினைத்தேன்.

ஆனால் அடுத்த சில நிமிடங்களில் அவர் என்னுடைய தலைமையைப் பற்றிய புரிதலையே மாற்றப் போகிறார் என்று அப்போது எனக்குத் தெரியவில்லை.

திடீரென்று அவர் எழுந்தார்.

கையில் அதிகாரமில்லை.

தோளில் பதவியில்லை.

உடலில் சீருடையில்லை.

ஆனால் முகத்தில் ஒரு தீர்மானம் இருந்தது.

நெரிசலின் மையப்பகுதிக்குள் சென்று நின்றார்.

முதலில் சில வாகனங்களை நிறுத்தினார். பிறகு ஒரு திசைக்கு வழி விட்டார்.

அடுத்து இன்னொரு திசையை நகர்த்தினார்.

அவர் கைகளால் காட்டிய சைகைகளில் கோபமில்லை; கட்டளையிடும் அகங்காரமில்லை; இருந்தது ஒரே ஒரு விஷயம்—அந்தச் சூழ்நிலையைச் சரிசெய்ய வேண்டும் என்ற பொறுப்பு உணர்வு.

அரை மணி நேரத்திற்கும் மேலாக உறைந்திருந்த போக்குவரத்து, அவரது சில நிமிட முயற்சியில் மெதுவாக உயிர் பெற்றது.

ஐந்து நிமிடங்கள்.

அவ்வளவுதான்.

சற்று முன் சிக்கித் தவித்த வாகனங்கள் ஒவ்வொன்றாக நகரத் தொடங்கின.

சத்தம் குறைந்தது.

குழப்பம் ஒழிந்தது.

சாலையில் மீண்டும் ஓட்டம் திரும்பியது.

அவர் வந்தது போலவே அமைதியாக மீண்டும் ஓரமாகச் சென்று நின்றார்.

யாரும் அவருக்கு பதக்கம் கொடுக்கவில்லை.

யாரும் கைதட்டவில்லை.

யாரும் அவருடைய பெயரைக் கூட கேட்கவில்லை.

ஆனால் அந்த மாலை, நான் ஒரு தலைவனை நேரில் பார்த்திருந்தேன்.

(தொடரும்...)