Article No : NPIJT011026

தலைப்பு : போற்றுதல் : கலித்தொகை காட்டும் வாழ்வியல் நெறி

ஆய்வாளர் : பெ. சண்முகவடிவேல்,முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர், தமிழ் மேம்பாட்டுச் சங்கப்பலகை, சென்னைப் பல்கலைக்கழகம், சென்னை - 600005

Abstract :

Sangam literature records human emotions and social relationships in harmony with nature, while also offering enduring principles for living. In this context, the concept found in Kalithogai-to cherish means not to part from those with whom one has united"—illustrates the fundamental virtue of nurturing human relationships. Moving beyond the common interpretation of “potruthal” (cherishing) as mere praise, Kalithogai defines it as the act of sustaining a bond by remaining united with one's partner. In the Tamil grammatical tradition of Akam (inner life poetry), punarthal (union) and its associated contexts are regarded as essential thematic elements (uripporul) of the thinai (landscape/setting). The Kurinji landscape, in particular, serves as the natural setting for the union of lovers. Against this literary backdrop, punarthal signifies the state of connection in human relationships. Consequently, the principle of not parting from one's partner—emphasized in Kalithogai—highlights the importance of continuity and stability in relationships. This concept extends beyond romantic love to encompass friendship, kinship, and broader social interactions. Similarly, the ideas regarding love, friendship, and long-standing bonds found in Thirukkural underscore the necessity of nurturing relationships. This study elucidates the significance of punarthal within Tamil grammatical tradition and examines the concept of potruthal as presented in Kalithogai—viewing it as an enduring principle for preserving human relationships and fostering harmonious social coexistence.

ஆய்வுச்சுருக்கம் :

சங்க இலக்கியங்கள் மனித வாழ்வின் உணர்வுகளையும் சமூக உறவுகளையும் இயற்கையோடு இணைத்துப் பதிவுச் செய்வதுடன், காலத்தைக் கடந்து நிலைக்கும் வாழ்வியல் நெறிகளையும் வழங்குகின்றன. அவ்வகையில் கலித்தொகையில் இடம்பெறும் “போற்றுதல் என்பது புணர்ந்தாரைப் பிரியாமை” என்ற கருத்து, மனித உறவுகளைப் பேணுவதன் அடிப்படையான அறத்தை உணர்த்துகிறது. ‘போற்றுதல்’ என்ற சொல்லுக்குப் பொதுவாக வழங்கப்படும் புகழ்தல் என்ற பொருளைக் கடந்து, இணைந்தவர்களைப் பிரியாது உறவை நிலைநிறுத்துதல் என்ற வாழ்வியல் பொருளைக் கலித்தொகை வழங்குகிறது. தமிழ் அக இலக்கண மரபில் புணர்தலும் புணர்தல் நிமித்தமும் திணைக்குரிய உரிப்பொருள்களாகக் கருதப்படுகின்றன. குறிப்பாகக் குறிஞ்சித்திணை காதலர் புணர்தலின் இயல்பான களமாக அமைகிறது . இவ்விலக்கியப் பின்னணியில் புணர்தல் மனித உறவின் இணைவு நிலையை எடுத்துக்காட்டுகிறது. அதனைத் தொடர்ந்து கலித்தொகை வலியுறுத்தும் புணர்ந்தாரைப் பிரியாமை, உறவின் தொடர்ச்சிக்கும் நிலைத்தன்மைக்கும் முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. இக்கருத்து காதல் உறவோடு மட்டுமல்லாமல் நட்பு, உறவுமுறை மற்றும் சமூகத் தொடர்புகளிலும் விரிவடைகிறது. திருக்குறளில் இடம்பெறும் அன்பு, நட்பு மற்றும் பழைமை பற்றிய கருத்துகளும் உறவுகளைப் பேணுவதன் அவசியத்தை வலியுறுத்துகின்றன. இவ்வாய்வு, தமிழ் இலக்கண மரபில் புணர்தலின் இடத்தை விளக்குவதோடு, கலித்தொகை கூறும் போற்றுதலை மனித உறவுகளைப் பாதுகாத்து சமூகத்தில் இணக்கத்துடன் வாழ்வதற்கான நிலையான வாழ்வியல் நெறியாக ஆராய்கிறது.

Keywords :

Sangam literature, Kalithogai, Potruthal, Punarthal, Piriyamai, Akam life, human relationships, cultural values, principles of living.

திறவுச்சொற்கள் :

சங்க இலக்கியம், கலித்தொகை, போற்றுதல், புணர்தல், பிரியாமை, அக வாழ்க்கை, மனித உறவுகள், பண்பாட்டு விழுமியங்கள், வாழ்வியல் நெறி.

முன்னுரை :

மனிதர்கள் ஆறறிவைக் கொண்ட சமூக விலங்கினம். அப்படிப்பட்ட மனித வாழ்வு தனிமையில் முழுமை பெறுவதில்லை. பிறருடனான தொடர்பும் பரஸ்பரப் பிணைப்புமே அதன் இயல்பான அடித்தளமாக அமைகின்றன. இவ்வுண்மையைத் தமிழ்ச் செவ்விலக்கியங்கள் பல்வேறு சூழல்களில் வெளிப்படுத்துகின்றன. குறிப்பாகச் சங்க இலக்கியங்கள் மனித உணர்வுகளை இயற்கை, உறவு மற்றும் சமூக வாழ்க்கையுடன் இணைத்துப் பேசுகின்றன. அவற்றுள் கலித்தொகை மனிதப் பண்புகளுக்கு அளிக்கும் விளக்கங்கள் வாழ்வியல் நோக்கில் சிறப்புடையவை. இணைவு எவ்வாறு உருவாகிறது என்பதையும், உருவான உறவு எவ்வாறு மதிக்கப்பட வேண்டும் என்பதையும் தமிழ் இலக்கிய மரபின் வழியாக அறிய முடிகிறது. இவ்வாய்வு, கலித்தொகையில் இடம்பெறும் “போற்றுதல்” என்ற கருத்தை மையமாகக் கொண்டு, அதன் இலக்கியப் பின்னணி, உறவியல் பரிமாணம் மற்றும் இன்றைய சமூக வாழ்விற்குரிய பொருத்தப்பாடு ஆகியவற்றை ஆராய்கிறது.

போற்றுதல் – கலித்தொகை விளக்கும் பொருள் :

‘போற்றுதல்’ என்பது தமிழில் பல பொருள்களைத் தன்னகத்தே கொண்ட சொல்லாகும். மதுரைத் தமிழ்ப்பேரகராதி, போற்றுதல் என்பதற்குக் காத்தல், துதித்தல், புகழ்தல், பேணுதல், வணங்கல், வளர்த்தல், பாதுகாத்தல், பரிகரித்தல், கடைப்பிடித்தல், விரும்புதல், கருதுதல், கூட்டுதல், மனத்துட் கொள்ளுதல் எனப் பல்வேறு பொருள்களை வழங்குகிறது. இப்பொருள்களில் காத்தல், பேணுதல், பாதுகாத்தல், கருதுதல் போன்றவை ஒன்றின் மதிப்பை உணர்ந்து அதனை நிலைநிறுத்தும் கருத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளன. இச்சொல்லுக்குக் கலித்தொகை தனித்த வாழ்வியல் பொருளை வழங்குகிறது. கலித்தொகையில் இடம்பெறும்,

“போற்றுதல் என்பது புணர்ந்தாரைப் பிரியாமை” (கலித்தொகை, 133:7)

என்ற அடி, போற்றுதல் என்பதன் பொருளை உறவியல் அடிப்படையில் விளக்குகிறது. இதற்கு உரை வழங்கும் நச்சினார்க்கினியர், “ஒன்றைப் பாதுகாத்தல் என்று சொல்வது கூடினாரைப் பிரியாது இருத்தல்” என விளக்குகிறார். இவ்வுரை, ‘போற்றுதல்’ என்பதன் அடிப்படையான பொருளான பாதுகாத்தல் என்பதையும், பாடல் சூழலில் அது பெறும் ‘கூடினாரைப் பிரியாது இருத்தல்’ என்ற சிறப்புப் பொருளையும் தெளிவுபடுத்துகிறது.

‘புணர்ந்தார்’ என்பது ஒருவகையில் இணைந்தவர்களைக் குறிக்கிறது. மனித வாழ்க்கையில் இணைவு பல காரணங்களால் ஏற்படுகிறது. பிறப்பு குடும்ப உறவுகளை உருவாக்குகிறது; பழக்கம் நட்பை உருவாக்குகிறது; அன்பு உள்ளங்களை இணைக்கிறது. இவ்வாறு உருவாகும் உறவுகள் மனித வாழ்வின் அனுபவங்களோடு பின்னிப்பிணைந்துள்ளன. எனவே, இணைவு என்பது மனித வாழ்க்கையின் தொடர்ச்சியான உறவியல் அனுபவமாகும்.

இதனடிப்படையில் ‘பிரியாமை’ என்ற சொல் சிறப்பான பொருளைப் பெறுகிறது. அது உடலால் எப்போதும் அருகில் இருப்பதை மட்டும் குறிக்கவில்லை. வாழ்க்கைத் தேவைகளாலும் காலச் சூழல்களாலும் மனிதர்கள் வெவ்வேறு இடங்களில் வாழலாம். இருப்பினும், இடைவெளி உறவின் முடிவாக அமைய வேண்டியதில்லை. உண்மையான அக்கறை, நம்பிக்கை மற்றும் நினைவின் வழியாக உறவின் தொடர்ச்சியைப் பேண முடியும். ஆகவே, பிரியாமை என்பது உடல் நெருக்கத்தைவிட மனப்பிணைப்பின் நிலைத்தன்மையைக் குறிப்பதாகக் கொள்ளலாம்.

உறவு உருவாகுவது இயல்பான நிகழ்வாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்த உறவை நிலைநிறுத்துவது மனித முயற்சியை வேண்டுகிறது. கருத்து வேறுபாடு, வாழ்க்கை மாற்றம், பொருளாதார நிலை அல்லது கால இடைவெளி போன்ற பல காரணிகள் மனிதர்களுக்கிடையே இடைவெளியை உருவாக்கலாம்.

இத்தகைய சூழல்களில் உறவின் மதிப்பை உணர்ந்து அதனைப் பேணுவது வாழ்வியல் முதிர்ச்சியின் அடையாளமாகும். கலித்தொகை கூறும் போற்றுதல் இத்தகைய பொறுப்புணர்வை உள்ளடக்கிய பண்பாக விளங்குகிறது. இதனால், போற்றுதல் என்பது உறவின் மீது கொண்டுள்ள உள்ளார்ந்த பொறுப்புணர்வாக அமைகிறது. இணைந்தவர்களை எளிதில் கைவிடாமல், அவர்களுடனான தொடர்பின் மதிப்பை உணர்ந்து நிலைநிறுத்தும் மனப்பான்மையே இதன் மையமாகும்.

தமிழ் இலக்கிய இலக்கண மரபில் புணர்தலும் புணர்தல் நிமித்தமும் :

தமிழ் இலக்கிய மரபில் மனித வாழ்வின் அக உணர்வுகள் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட இலக்கணப் பின்னணியோடு விளக்கப்படுகின்றன. மனித உள்ளத்தில் நிகழும் அன்பு சார்ந்த அனுபவங்கள் தனித்தனியான நிகழ்வுகளாகக் கருதப்படாமல், அவற்றுக்குரிய சூழல், காரணம் மற்றும் உணர்வுநிலைகளோடு இணைத்தே அக இலக்கியம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இதனடிப்படையில் ‘புணர்தல்’ தமிழ் அக இலக்கணத்தில் முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகிறது. தொல்காப்பியர் அகத்திணைகளுக்குரிய உரிப்பொருள்களை,

“புணர்தல் பிரிதல் இருத்தல் இரங்கல்

ஊடல் அவற்றின் நிமித்தம் என்றிவை

தேருங் காலைத்திணைக்குரிப் பொருளே ” (தொல். பொருள். அகம். 16)

என்று குறிப்பிடுகிறார். இந்நூற்பா அக வாழ்க்கையின் முக்கியமான உணர்வுநிலைகளை எடுத்துக்காட்டுகிறது. புணர்தல், பிரிதல், இருத்தல், இரங்கல், ஊடல் ஆகியவை தலைவன்–தலைவியின் அன்பு வாழ்க்கையில் நிகழும் நிலைகளாக அமைகின்றன. அவற்றின் நிமித்தங்களும் இலக்கியப் பொருளாகக் கருதப்படுகின்றன. இதன் வழியாக நிகழ்வு மட்டுமல்லாமல், அந்த நிகழ்வை உருவாக்கும் பின்னணிக்கும் தமிழ் இலக்கண மரபில் முக்கியத்துவம் வழங்கப்பட்டிருப்பது தெரிகிறது.

‘புணர்தல்’ என்பது காதலர்களின் இணைவைக் குறிக்கிறது. இரண்டு உள்ளங்களுக்கிடையே உருவாகும் அன்பு, ஒத்த ஈர்ப்பு மற்றும் சந்திப்பு ஆகியவற்றின் வழியாக இணைவு நிகழ்கிறது. இந்த இணைவு அக வாழ்க்கையின் இயல்பான ஒரு நிலையாகும். ஆனால் புணர்தல் நிகழ்ந்த தருணம் மட்டும் அக இலக்கியத்தின் பொருளாக அமையவில்லை. அந்தப் புணர்தலுக்கு வழிவகுக்கும் சூழல்களும் இலக்கியத்தில் தனித்த இடம் பெறுகின்றன. இதுவே ‘புணர்தல் நிமித்தம்’ என்ற கருத்தின் முக்கியத்துவமாகும். மேலும், புணர்தல் நிமித்தம் என்பது காதலர் இணைவிற்கு வழிவகுக்கும் காரணங்களையும் சூழ்நிலைகளையும் உள்ளடக்குகிறது. சந்திப்பு, அன்பு வளர்தல், ஒருவரையொருவர் உணர்ந்துகொள்ளுதல் மற்றும் கூடலுக்குரிய வாய்ப்பு உருவாதல் போன்றவை இந்நிலையோடு தொடர்புடையன. இதன் மூலம் காதல் என்பது ஒரு தனித்த நிகழ்வாக மட்டுமன்றி, தொடர்ச்சியான உணர்வியல் அனுபவமாகக் கருதப்படுவதை அறிய முடிகிறது.

தமிழ் அக இலக்கிய மரபின் இந்த அமைப்பு உறவு உருவாகும் முறையை நுட்பமாகக் காட்டுகிறது. இணைவு என்பது திடீரென நிகழ்ந்து முடிவுறும் நிகழ்வல்ல. அதற்குக் காரணங்களும் சூழல்களும் உள்ளன. அதேபோன்று உருவான உறவிற்கும் தொடர்ச்சி தேவைப்படுகிறது. இந்நிலையில் புணர்தல் மனிதர்களுக்கிடையே உருவாகும் இணைவைக் குறித்தால், கலித்தொகை கூறும் போற்றுதல் அந்த இணைவை மதித்து நிலைநிறுத்தும் வாழ்வியல் பண்பாகப் பொருள் பெறுகிறது.

குறிஞ்சித்திணையும் புணர்தலின் உறவியல் பொருளும் :

தமிழ் அக இலக்கியத்தின் தனிச்சிறப்பான அமைப்புகளில் ஒன்று திணை மரபாகும். மனித வாழ்வின் உணர்வுநிலைகள் இயற்கை நிலப்பரப்புகளோடு தொடர்புபடுத்தப்பட்டு இலக்கியமாக்கப்படுகின்றன.

குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை ஆகிய ஐந்திணைகளும் வெறும் புவியியல் பிரிவுகளாக மட்டும் அமையாமல், அவற்றுக்குரிய வாழ்க்கைச் சூழல்களையும் உணர்வியல் நிலைகளையும் உள்ளடக்கிய அமைப்புகளாக விளங்குகின்றன.

இவற்றுள் குறிஞ்சித்திணை மலை மற்றும் மலை சார்ந்த நிலப்பரப்பைக் குறிக்கிறது. காதலர் வாழ்வில் இடம்பெறும் புணர்தலும் புணர்தல் நிமித்தமும் குறிஞ்சித்திணையின் உரிப்பொருளாக அமைந்துள்ளன. இதனால், இயற்கைச் சூழலும் மனித உள்ளத்தின் உணர்வும் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டுள்ளன. மலை நிலத்தின் இயற்கைச் சூழல் காதலர் சந்திப்பிற்கும் இணைவிற்கும் ஏற்ற இலக்கியக் களமாகக் கருதப்படுகிறது. குறிஞ்சித்திணையில் இடம்பெறும் புணர்தல் தலைவன்–தலைவியரின் அன்புறவின் முக்கியமான நிலையாகும். இங்கு இணைவு என்பது வெறும் உடல் சார்ந்த நிகழ்வாக மட்டுப்படுவதில்லை. இருவருக்கிடையே உருவான அன்பு, நம்பிக்கை மற்றும் உள்ளப் பிணைப்பு வெளிப்படும் தருணமாக அது அமைகிறது. ஆகவே, புணர்தல் என்பது அக வாழ்க்கையில் இரண்டு மனிதர்களின் உள்ளார்ந்த இணக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் நிகழ்வாகும்.

குறிஞ்சி இலக்கியங்களில் இயற்கை நேரடியாக மனித உணர்வின் மொழியாகிறது. மலை, இரவு, பூக்கள், விலங்குகள், பறவைகள் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் கூறுகள் காதலர் வாழ்க்கையின் பின்னணியாக மட்டுமன்றி, அவர்களின் மனநிலையை உணர்த்தும் கூறுகளாகவும் செயல்படுகின்றன. இதனால் புணர்தல் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட நிகழ்வாக இல்லாமல், இயற்கையுடனும் மனித உணர்வுடனும் பின்னிப் பிணைந்த அனுபவமாக அமைகிறது. இலக்கிய நோக்கில் புணர்தல் உறவின் இணைவு நிலையை எடுத்துக்காட்டுகிறது. ஆனால் வாழ்வியல் நோக்கில் எந்த இணைவும் அதன் தொடர்ச்சியில்தான் பொருள் பெறுகிறது. ஒருவருடன் ஒருவர் இணைந்திருப்பது ஒரு நிகழ்வு; அந்த இணைப்பை மதித்து அதன் மீது பொறுப்புணர்வுடன் செயல்படுவது வேறொரு நிலை. இந்த வேறுபாடே புணர்தல் என்ற இலக்கியக் கருத்திலிருந்து போற்றுதல் என்ற வாழ்வியல் கருத்திற்குச் செல்லும் வழியைத் தெளிவுபடுத்துகிறது.

காதலர் வாழ்வில் உருவாகும் உறவு நம்பிக்கை மற்றும் பரஸ்பரப் புரிதலின் வழியாகத் தொடர்கிறது. அன்பினால் இணைந்தவர்கள் வாழ்க்கையின் மாற்றங்களை எதிர்கொள்ளும்போது அந்த உறவின் நிலைத்தன்மை சோதிக்கப்படுகிறது. இந்நிலையில் உருவான இணைப்பை எளிதில் கைவிடாமல் அதன் மதிப்பை உணர்வது உறவின் முதிர்ச்சியைக் காட்டுகிறது. இந்த உணர்வியல் பின்னணியில் நோக்கும்போது, குறிஞ்சித்திணையின் புணர்தல் உறவு உருவாகும் இலக்கிய நிலையையும், கலித்தொகை கூறும் போற்றுதல் உறவு பேணப்பட வேண்டிய வாழ்வியல் நிலையையும் எடுத்துக்காட்டுகின்றன.

புணர்ந்தாரைப் பிரியாமை – நட்பும் உறவும் :

கலித்தொகை கூறும் “புணர்ந்தாரைப் பிரியாமை” என்ற கருத்தை மனித வாழ்வின் பரந்த உறவியல் தளத்தில் அணுகும்போது அதன் வாழ்வியல் ஆழம் வெளிப்படுகிறது. மனிதன் உருவாக்கும் உறவுகள் அனைத்தும் ஒரே தன்மையுடையவை அல்ல. சில உறவுகள் பிறப்பின் வழியாக உருவாகின்றன; சில உறவுகள் பழக்கத்தின் வழியாக வளர்கின்றன; சில உறவுகள் பகிரப்பட்ட அனுபவங்களால் வலுப்பெறுகின்றன. இவ்வேறுபாடுகள் இருந்தாலும் உறவின் நிலைத்தன்மைக்கு அக்கறையும் பரஸ்பரப் பொறுப்பும் அவசியமாகின்றன.

நட்பு மனித வாழ்க்கையின் குறிப்பிடத்தக்க உறவாகும். விருப்பம், எண்ணம், அனுபவம் மற்றும் பரஸ்பரப் புரிதல் ஆகியவற்றின் வழியாக நட்பு உருவாகிறது. காலப்போக்கில் அது மனிதனின் வாழ்க்கையில் நம்பிக்கைக்குரிய துணையாக வளர முடியும். இத்தகைய நட்பின் மதிப்பு மகிழ்ச்சியான தருணங்களில் மட்டுமல்லாமல், சிரமமான சூழல்களிலும் வெளிப்படுகிறது.

திருவள்ளுவர் நட்பின் இயல்பை விளக்கும்போது,

“உடுக்கை இழந்தவன் கைபோல ஆங்கே

இடுக்கண் களைவதாம் நட்பு” (திருக்குறள், 788)

என்று கூறுகிறார். உடலில் இருந்து ஆடை நழுவும் போது கை உடனடியாகச் செயல்பட்டு அதைச் சரிசெய்வதைப் போல, நண்பனுக்குத் துன்பம் நேரும்போது தாமதமின்றி உதவுவதே உண்மையான நட்பு என்பதை இக்குறள் உணர்த்துகிறது. நண்பனின் வாழ்க்கைத் துன்பத்தைத் தனக்குத் தொடர்பில்லாத ஒன்றாகக் கருதாமல், அதில் பங்கெடுத்துக் கொள்வதே நட்பின் சிறப்பு. இவ்வகையான துணைநிற்றல் உறவைப் பேணும் செயலில் முக்கியமானதாகும். நட்பின் தொடர்ச்சியை விளக்கும் வகையில் திருக்குறளில் ‘பழைமை’ என்ற கருத்தை,

“பழைமை எனப்படுவது யாதெனின் யாதும்

கிழமையைக் கீழ்ந்திடா நட்பு” (திருக்குறள், 801)

என்ற குறள், நீண்டகால நட்பில் உருவாகும் நெருக்கத்தையும் உரிமையையும் மதிப்பதன் அவசியத்தை உணர்த்துகிறது. காலத்தால் வளர்ந்த உறவுகளில் கருத்து வேறுபாடுகள் தோன்றலாம். ஆனால் ஒவ்வொரு வேறுபாட்டையும் உறவை முறிப்பதற்கான காரணமாகக் கருதுவது பழைமைக்கு ஏற்புடையதல்ல. உறவின் வரலாற்றையும் அதன் மதிப்பையும் உணர்ந்து செயல்படுவது நீடித்த நட்பின் அடையாளமாகும். இக்கருத்து குடும்ப உறவுகளுக்கும் பொருந்துகிறது. ஒரே குடும்பத்தில் உள்ள அனைவரும் ஒரே எண்ணத்துடனும் விருப்பத்துடனும் வாழ்வது இயல்பானதல்ல. தலைமுறை, அனுபவம் மற்றும் வாழ்க்கை நோக்கம் போன்ற காரணங்களால் வேறுபாடுகள் உருவாகலாம். அவ்வாறான வேறுபாடுகளுக்கு இடையிலும் உரையாடல் மற்றும் உறவுகளுக்கிடையிலான மரியாதை நிலைத்திருந்தால் உறவுகள் தொடர முடியும். இதுவே கூட்டு வாழ்க்கையின் வலிமையாகும்.

உறவைப் பேணுதல் என்பது எல்லாச் சூழல்களிலும் எந்த உறவையும் மாற்றமின்றித் தொடர்வதாகப் பொருள் கொள்ளக் கூடாது. மனித மரியாதை, பாதுகாப்பு மற்றும் பரஸ்பர மதிப்பு இல்லாத உறவுகளைத் தாங்கிக்கொள்வதையே போற்றுதல் எனக் கூற முடியாது. எனவே, புணர்ந்தாரைப் பிரியாமை என்பது மனிதனின் சுதந்திரத்தை மறுக்கும் கட்டுப்பாடாக அல்லாமல், மதிப்பிற்குரிய உறவுகளைப் பொறுப்புடன் பேணும் வாழ்வியல் பண்பாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்.

இவ்வாறு நட்பு மற்றும் உறவுமுறையின் தளத்தில் போற்றுதல் செயல்படும்போது அது தனிமனிதப் பண்பாக மட்டுமன்றி சமூக வாழ்வின் அடிப்படையாகவும் மாறுகிறது. உறவுகளுக்கிடையே நம்பிக்கை நிலைத்திருக்கும்போது மனிதர்கள் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக நிற்க முடியும். இந்த உறவுப் பிணைப்புகளின் விரிவான வடிவமே சமூக வாழ்க்கை என்பதால், புணர்ந்தாரைப் பிரியாமை என்ற கருத்து இறுதியில் கூடி வாழ்வதற்கான வாழ்வியல் நெறியாகப் பொருளை அடைகிறது.

போற்றுதல் – கூடி வாழ்வதற்கான வாழ்வியல் நெறி :

மனிதன் இயல்பாகவே சமூக உறவுகளுக்குள் வாழும் உயிராகும். தனிமனித வாழ்க்கை எவ்வளவு முன்னேற்றம் அடைந்தாலும் குடும்பம், நட்பு மற்றும் சமூகத் தொடர்புகளிலிருந்து முற்றிலும் விலகி வாழ இயலாது. இதனால் மனிதர்களுக்கிடையேயான உறவுகளை உருவாக்குவதும் அவற்றைப் பேணுவதும் சமூக வாழ்வின் முக்கியமான தேவையாகின்றன. கலித்தொகை கூறும் போற்றுதல் இந்த அடிப்படை உண்மையைச் சுருக்கமாக உணர்த்துகிறது. சங்ககாலத்தில் மனித வாழ்க்கை சமூகக் குழுக்களுடனும் உறவுமுறைகளுடனும் நெருக்கமாகப் பின்னிப்பிணைந்திருந்தது. மனிதனின் தனிப்பட்ட வாழ்வும் சமூக வாழ்க்கையிலிருந்து முற்றிலும் பிரிந்ததாக அமையவில்லை.

இன்றைய உலகில் ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் வெவ்வேறு ஊர்களிலும் நாடுகளிலும் வாழும் நிலை பொதுவானதாகிவிட்டது. கல்வி, வேலைவாய்ப்பு மற்றும் வாழ்க்கைத் தேவைகள் மனிதர்களை இடம்பெயரச் செய்கின்றன. இதனால் உடல்ரீதியான தொலைவு அதிகரிக்கிறது. ஆனால் இடைவெளி அதிகரிப்பது உறவின் முடிவைக் குறிக்க வேண்டியதில்லை. தொடர்பு, அக்கறை மற்றும் பொறுப்புணர்வு ஆகியவற்றின் வழியாகத் தொலைவில் இருந்தாலும் உறவின் நெருக்கத்தைப் பாதுகாக்க முடியும். நவீனத் தொழில்நுட்பம் தொடர்புகொள்வதற்கான பல வசதிகளை வழங்கியுள்ளது. இருப்பினும், தொடர்பு சாதனங்களின் பெருக்கம் உறவின் ஆழத்திற்கான உத்தரவாதமாக அமைவதில்லை. ஒருவருடன் தொடர்ந்து பேசுவது மட்டுமே உறவைப் பேணுவதற்குப் போதுமானதல்ல. அவருடைய வாழ்க்கை, துன்பம் மற்றும் தேவைகளில் உண்மையான அக்கறை காட்டுவதும் அவசியம். இந்நிலையில் போற்றுதல் என்பது தொடர்பின் அளவை விட உறவின் தரத்துக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கும் வாழ்வியல் நெறியாக அமைகிறது.

சமூகத்தில் கருத்து வேறுபாடுகள் தவிர்க்க முடியாதவை. குடும்ப உறுப்பினர்கள், நண்பர்கள் அல்லது சமூகக் குழுக்கள் அனைவரும் ஒரே கருத்தைக் கொண்டிருப்பது சாத்தியமல்ல. ஆனால் கருத்து வேறுபாடு உருவானவுடன் உறவை முறித்துக்கொள்வது சமூக ஒற்றுமைக்கு உதவாது. பிறரின் கருத்துரிமையை மதித்தல், உரையாடலின் மூலம் வேறுபாடுகளை அணுகுதல் மற்றும் பொதுவான மனிதத் தொடர்பை நிலைநிறுத்துதல் ஆகியவை கூட்டு வாழ்விற்கு இன்றியமையாதவை. இப்பின்னணியில் போற்றுதல் என்ற கருத்து சமூக ஒற்றுமையோடு தொடர்புபடுகிறது. சமூகத்தில் வாழும் மனிதர்கள் ஒருவரையொருவர் மதித்து, தேவையான நேரங்களில் துணைநின்று, உறவுகளின் மதிப்பை உணரும்போது சமூகப் பிணைப்பு வலுப்பெறுகிறது. குடும்பத்தில் அன்பு, நட்பில் நம்பிக்கை, சமூகத்தில் பரஸ்பர மரியாதை ஆகியவை வளர்வதற்கு உறவுகளைப் பேணும் மனப்பான்மை தேவைப்படுகிறது.

திருக்குறள் அன்பு மற்றும் நட்பின் வழியாக மனிதர்கள் ஒருவருக்கொருவர் தொடர்புடையவர்களாக வாழ வேண்டிய அவசியத்தைப் பல இடங்களில் வலியுறுத்துகிறது. நட்பு துன்பத்தில் துணைநிற்பதன் வழியாக அதன் உண்மைத்தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. பழைமை காலத்தால் உருவான உறவை மதிக்கக் கற்பிக்கிறது. இக்கருத்துகளைக் கலித்தொகையின் போற்றுதலுடன் இணைத்துப் பார்க்கும்போது, மனித உறவு என்பது பொறுப்புடனும் அக்கறையுடனும் பேணப்பட வேண்டிய வாழ்க்கைச் செல்வமாகும் என்பது தெளிவாகிறது.

எனவே, போற்றுதல் என்பது தனிப்பட்ட அன்பின் வெளிப்பாடு மட்டுமல்ல; அது கூட்டு வாழ்க்கையின் அடிப்படை நெறியாகும். இணைந்தவர்களுடன் அன்பும் நம்பிக்கையும் கொண்டிருத்தல், கருத்து வேறுபாடுகளுக்கிடையிலும் மனமொத்த மரியாதையைப் பாதுகாத்தல், நட்பு மற்றும் உறவுகளின் மதிப்பை உணர்தல் ஆகியவற்றின் வழியாக மனித வாழ்க்கையில் ஒற்றுமையை வளர்க்கிறது. இவ்வகையில் கலித்தொகை காட்டும் போற்றுதல், சங்ககாலத்திலிருந்து சமகாலம் வரை கூடி வாழ்வதற்கான பொருத்தமிக்க வாழ்வியல் நெறியாகத் திகழ்கிறது.

முடிவுரை :

தமிழ் இலக்கிய மரபில் புணர்தல் மனித உறவின் இணைவு நிலையை உணர்த்துகிறது. குறிஞ்சித்திணை அதற்குரிய இலக்கியக் களமாக அமைகிறது. இவ்விலக்கியப் பின்னணியை வாழ்வியல் நோக்கில் விரிவுபடுத்தும் கலித்தொகை, “போற்றுதல் என்பது புணர்ந்தாரைப் பிரியாமை” என உறவைப் பேணுவதன் சிறப்பை எடுத்துரைக்கிறது. இக்கருத்து காதலர் உறவைத் தாண்டி நட்பு, குடும்பம் மற்றும் சமூக உறவுகளுக்கும் பொருந்துகிறது. திருக்குறளும் நட்பு மற்றும் பழைமையின் வழியாக உறவுகளின் நிலைத்தன்மையை வலியுறுத்துகிறது. ஆகவே, இணைந்தவர்களை அன்பு, நம்பிக்கை, பொறுப்பு மற்றும் மனமொத்த மரியாதையுடன் பேணுதல் சமூக ஒற்றுமைக்கு அடிப்படையாகும். இவ்வகையில் போற்றுதல், சங்ககாலத்திலிருந்து சமகாலம் வரை கூடி வாழ்வதற்கான நிலையான வாழ்வியல் நெறியாக விளங்குகிறது.

துணை நூற்பட்டியல் :

  • இளங்குமரன். இரா., (உரை), புறநானூறு மூலமும் உரையும், வர்த்தமானன் பதிப்பகம், சென்னை, 2022.
  • ஞானசுந்தரம். தெ., கற்பக மலர்கள் - திருக்குறள் கட்டுரைகள், சந்தியா பதிப்பகம், சென்னை, 2020.
  • தமிழண்ணல் (உரை), கலித்தொகை மூலமும் உரையும் வர்த்தமானன் பதிப்பகம், சென்னை, 2022.
  • தமிழண்ணல், திருவள்ளுவர் அருளிய திருக்குறள், அன்னை முத்தமிழ்ப் பதிப்பகம், சென்னை, 2009.
  • திருவள்ளுவர், திருக்குறள் - நாமக்கல் கவிஞர் உரை, பூம்புகார் பதிப்பகம், சென்னை, 2010.
  • திருவள்ளுவர், திருக்குறள் - பரிமேலழகர் உரை, சாரதா பதிப்பகம், சென்னை, 2018.
  • நச்சினார்க்கினியர் (உரை), புறநானூறு மூலமும் உரையும், கழக வெளியீடு, சென்னை, 2007.
  • மதுரைத் தமிழ்ப் பேரகராதி, இரண்டாம் பாகம், சந்தியா பதிப்பகம், சென்னை, 2004