Article No : NPIJT060926

தலைப்பு : தமிழ்நாட்டில் அரபு மொழியின் வளர்ச்சி ( வரலாற்று வேர்கள், பண்பாட்டுப் பரிமாற்றம், இஸ்லாமியக் கல்வி மற்றும் நிறுவன வழிப் பரவல்)

ஆய்வாளர்கள் : முனைவர். சத்தார் கான். அ, உதவிப் பேராசிரியர், அரபு முதுகலை மற்றும் ஆய்வுத்துறை, புதுக்கல்லூரி, சென்னை – 600014 & முனைவர். முஹம்மது அப்துல் மதீன். கா, உதவிப் பேராசிரியர், அரபு முதுகலை மற்றும் ஆய்வுத்துறை, புதுக்கல்லூரி,சென்னை - 600014.

சுருக்கம் :

தமிழ்நாட்டின் வரலாறு, சமயம், பண்பாடு மற்றும் கல்வி வாழ்க்கையில் அரபு மொழி முக்கியமான இடத்தைப் பெற்றுள்ளது. இக்கட்டுரைக்கு அடிப்படையாகக் கொண்ட ஆய்வு, அரபு உலகிற்கும் தமிழ்நாட்டிற்கும் இடையிலான தொடர்புத் தொன்மையானதும் தொடர்ச்சியானதுமாக இருந்ததாகக் குறிப்பிடுகிறது. இத்தொடர்பு ஆரம்பத்தில் கடல்வழி வணிகத்தின் மூலம் வலுப்பெற்றதுடன், பின்னர் இஸ்லாம் பரவியதன் மூலம் மேலும் ஆழமடைந்தது. தென்னிந்தியாவின் கடலோரப் பகுதிகள், குறிப்பாக தமிழ்நாட்டிற்கு அரபு வணிகர்கள் வந்து, உள்ளூர் மக்களுடன் பொருட்களைப் பரிமாறிக்கொண்டு, சமூக மற்றும் பண்பாட்டுத் தொடர்புகளுக்கும் பங்களித்தனர்.

இஸ்லாம் பரவியபோது, திருக்குர்ஆன், நபிமொழி, இஸ்லாமியச் சட்டவியல், இறையியல், வழிபாடு மற்றும் சமயக் கல்வி ஆகியவற்றுடன் அரபு மொழி நெருக்கமாக இணைந்ததால், அது கூடுதல் மற்றும் நீடித்த முக்கியத்துவத்தைப் பெற்றது. இதனால் தமிழ்நாட்டில் அரபு மொழி வெளிநாட்டு வணிகர்களுடன் தொடர்புடைய மொழியாக மட்டுமல்லாமல், சமயக் கல்வி, அறிவியல் ஆய்வு, பண்பாடு மற்றும் தொடர்பாடலின் மொழியாகவும் வளர்ந்தது. அரபுப் பள்ளிகள், இஸ்லாமிய நிறுவனங்கள், பள்ளிவாசல்கள், மதரஸாக்கள், நவீனக் கல்லூரிகள் மற்றும் பல்கலைக்கழகங்கள் தொடர்ந்து அரபு மொழியைக் கற்பிப்பதற்கும் பாதுகாப்பதற்கும் தலைமுறைகளுக்கிடையே பரப்புவதற்கும் பங்களித்துள்ளன.

இக்கட்டுரை, அரபு–தமிழ் உறவுகளின் வரலாற்று வேர்கள், வணிகத் தொடர்புகள், இஸ்லாம் பரவல், வணிகம் மற்றும் பண்பாட்டின் மொழியாக அரபு, இந்தியப் பண்பாட்டு வாழ்க்கையில் அதன் தாக்கம், மற்றும் கல்வி நிறுவனங்களின் பங்கு ஆகியவற்றின் வழியாக தமிழ்நாட்டில் அரபு மொழியின் வளர்ச்சியை ஆராய்கிறது.

முக்கியச் சொற்கள் :

அரபு மொழி, தமிழ்நாடு, அரபு–இந்திய உறவுகள், கடல்வழி வணிகம், இஸ்லாம், அரபுக் கல்வி, இஸ்லாமிய நிறுவனங்கள், பண்பாட்டுப் பரிமாற்றம், தென்னிந்தியா.

1. அறிமுகம்

தமிழ்நாடு இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் தென்பகுதியில் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க இடத்தைப் பெற்றுள்ளது. அதன் புவியியல் அமைப்பும் வங்காள விரிகுடா மற்றும் இந்தியப் பெருங்கடலுடனான தொடர்பும், இப்பகுதிக்கு வெளியிலிருந்த மக்களுடனும் பண்பாடுகளுடனும் நீண்டகாலத் தொடர்பு ஏற்படுவதற்கு வழிவகுத்தன. அரபர்களுக்கும் இந்தியர்களுக்கும் இடையிலான உறவுகள் தொன்மையானவை என்றும், அவை வணிகம்,குடியேற்றம், பண்பாடு, சமயம் மற்றும் சமூகத் தொடர்பு உள்ளிட்ட பல வடிவங்களைப் பெற்றிருந்தன என்றும் மூல ஆய்வு குறிப்பிடுகிறது. தென்னிந்தியப் பகுதிகளில் தமிழ்நாட்டின் கடலோரப் பகுதிகள் அரபு வணிகர்களுக்கும் உள்ளூர் மக்களுக்கும் இடையிலான தொடர்பின் முக்கிய மையங்களாக அமைந்தன.

எனவே தமிழ்நாட்டில் அரபு மொழியின் வரலாற்றை அரபு உலகிற்கும் தென்னிந்தியாவிற்கும் இடையிலான பரந்த தொடர்பின் பின்னணியில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். மொழி தனிமையில் வளர்வதில்லை. மக்கள், வணிகம், சமயக் கருத்துகள், அறிவாராய்ச்சி, இலக்கியம் மற்றும் சமூக நிறுவனங்களுடன் மொழியும் பயணிக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் வணிகத் தொடர்புகள் அரபு மொழி பேசும் வணிகர்களுக்கும் உள்ளூர் சமூகங்களுக்கும் இடையே ஆரம்பகால தொடர்புச் சூழலை உருவாக்கின. பின்னர் இஸ்லாம் பரவியதால் அரபு மொழிக்குப் புதிய சமய மற்றும் கல்வி சார்ந்த பரிமாணம் கிடைத்தது. முஸ்லிம் சமூகங்களில் கல்வி நிறுவனங்கள் உருவாகியபோது, அரபு மொழி குர்ஆன் ஆய்வு, ஹதீஸ், இஸ்லாமியச் சட்டவியல், இறையியல் மற்றும் பிற இஸ்லாமிய அறிவுத் துறைகளுடன் அதிகமாக இணைந்தது.

இக்கட்டுரை தமிழ்நாட்டில் அரபு மொழியின் வளர்ச்சிக் குறித்து வழங்கப்பட்ட அரபு ஆய்வை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அதன் முக்கியக் கருத்தாக்கத்தைத் தக்கவைத்துக்கொண்டு, விவாதத்தை விரிவான கல்வியியல் வடிவில் முன்வைக்கிறது. வரலாற்றுத் தொடர்பு, வணிகம், இஸ்லாம், பண்பாடு, கல்வி மற்றும் அரபு மொழியின் தொடர்ச்சியான நிறுவன வழிப் பரவல் ஆகியவை இக்கட்டுரையின் மையக் கவனமாகும்.

2. அரபர்களுக்கும் தமிழ்நாட்டு மக்களுக்கும் இடையிலான வரலாற்றுத் தொடர்புகள் :

2.1 ஆரம்பகாலத் தொடர்புகளும் கடல்வழி வணிகமும் :

அரபர்களுக்கும் தமிழ்நாட்டு மக்களுக்கும் இடையிலான உறவு தொன்மையானது என்றும், குறிப்பாக வணிகச் செயல்பாடுகளுடன் தொடர்புடையது என்றும் மூல ஆய்வு விளக்குகிறது. அரபு வணிகர்கள் இந்தியாவின் தெற்குக் கடற்கரைகளை நன்கு அறிந்திருந்ததுடன், உள்ளூர் மக்களுடன் பொருட்களைப் பரிமாறிக் கொண்டனர்.

தமிழ்நாடு மிளகு, இஞ்சி, கிராம்பு, அகில், கஸ்தூரி, முத்து, மாணிக்கம் மற்றும் பவளம் போன்ற பல்வேறு பொருட்களுக்குப் புகழ்பெற்றிருந்தது. இவற்றில் சிலவற்றை அரபு வணிகர்கள் யமன் மற்றும் ஷாம் போன்ற தொலைதூரப் பகுதிகளுக்குக் கொண்டு சென்றனர். இவ்வாறான வணிகப் போக்குவரத்து அரபு வணிகர்களுக்கும் தமிழ்க்கடலோர சமூகங்களுக்கும் இடையிலான நடைமுறை உறவுகளை வலுப்படுத்தியது.

வணிகம் என்பது பொருட்களின் பரிமாற்றம் மட்டுமல்ல. வணிகர்கள் ஒரு பகுதியிலிருந்து மற்றொரு பகுதிக்குப் பயணிக்கும்போது மொழிகள், பழக்கவழக்கங்கள், கருத்துகள் மற்றும் சமூக நடைமுறைகளையும் தங்களுடன் எடுத்துச் செல்கின்றனர். மீண்டும் மீண்டும் நடைபெற்ற  வணிகத் தொடர்புகள் தகவல்தொடர்புக்கும் பரஸ்பரப் புரிதலுக்கும் வாய்ப்புகளை உருவாக்கின. எனவே விரிவான அரபு–தமிழ் உறவுகள் உருவாகியதற்கான முக்கிய அடித்தளங்களில் ஒன்றாக வணிகத்தை மூல ஆய்வு கருதுகிறது.

கடலோரச் சூழல் இச்செயல்முறையில் மிகவும் முக்கியமானதாக இருந்தது. கடல்வழி வணிகம் இந்தியப் பெருங்கடலைச் சுற்றியிருந்த பல்வேறு சமூகங்களை இணைத்தது; தமிழ்நாடும் இந்த விரிவான பரிமாற்ற வலையமைப்பின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. சில அரபு வணிகர்கள் கடலோரப் பகுதிகளில் குடியேறி, உள்ளூர் பெண்களைத் திருமணம் செய்துகொண்டதாக மூல ஆய்வு குறிப்பிடுகிறது. இத்தகைய குடியேற்றம் வணிகத்தைத் தாண்டிய சமூக மற்றும் பண்பாட்டுத் தொடர்புகளை வலுப்படுத்தியது.

2.2 சமூக மற்றும் பண்பாட்டுத் தொடர்பு :

கடலோரப் பகுதிகளில் அரபு வணிகர்கள் குடியேறியமை பண்பாட்டுப் பரிமாற்றத்திற்கான சூழலை உருவாக்கியது. திருமணமும் சமூக உறவுகளும் அரபு மற்றும் உள்ளூர் பழக்கவழக்கங்கள் ஒன்றோடொன்று சந்திக்கும் வாய்ப்பை ஏற்படுத்தின. அரபுப் பண்பாட்டின் சில கூறுகள் உள்ளூர் மரபுகள் மற்றும் பழக்கவழக்கங்களுடன் இணைந்ததாகவும், இதன் மூலம் கடலோர சமூகங்களின் சமூக மற்றும் பண்பாட்டு வாழ்க்கையில் குறிப்பிடத்தக்க தாக்கம் ஏற்பட்டதாகவும் மூல ஆய்வு குறிப்பிடுகிறது.

தமிழ்நாட்டில் அரபு மொழியின் வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்வதற்கு இவ்வளர்ச்சிகள் முக்கியமானவை. ஒரு மொழி உண்மையான சமூக உறவுகளிலும் சமூகச் சூழல்களிலும் பயன்படுத்தப்படும்போதுதான் அது சமூக முக்கியத்துவத்தைப் பெறுகிறது. வணிகப் பரிமாற்றத்திற்கு தொடர்பாடல் தேவைப்பட்டது; குடியேற்றம் தொடர்ச்சியான தொடர்பை உருவாக்கியது; பண்பாட்டுப் பரிமாற்றம் மொழி பரவுவதற்கான வாய்ப்புகளை விரிவுபடுத்தியது. எனவே தமிழ்நாட்டில் அரபு மொழியின் ஆரம்பகால இருப்பைத் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட மொழியியல் நிகழ்வாக அல்லாமல், பரந்த மனிதத் தொடர்பின் ஒரு பகுதியாகக் காணலாம்.

3. இஸ்லாமும் அரபு மொழியின் விரிவாக்கமும் :

3.1 முஸ்லிம் சமூகங்களின் சமய வாழ்க்கையும் அரபு மொழியும் :

தென்னிந்தியாவில் இஸ்லாம் வந்ததும் பரவியதும், அரபு மொழிக்கும் தமிழ்நாட்டு மக்களுக்கும் இடையிலான உறவைப் பெரிதும் வலுப்படுத்தியது. இஸ்லாமுடன் அரபு மொழி சமய வாழ்க்கையுடன் நெருக்கமாக இணைந்தது; ஏனெனில் அது திருக்குர்ஆன், நபிமொழி மற்றும் இஸ்லாமிய அறிவுப் பாரம்பரியத்தின் முக்கிய மொழியாகும். இஸ்லாம் பரவியதன் மூலம் அரபு மொழியைக் கற்கும் ஆர்வம் அதிகரித்ததாகவும், குறிப்பாக அடிப்படை சமய நூல்களின் மூலம் தங்கள் சமயத்தைப் புரிந்துகொண்டு நடைமுறைப்படுத்த விரும்பிய சமூகங்களில் இது வலுப்பெற்றதாகவும் மூல ஆய்வு கூறுகிறது.

இந்த வளர்ச்சி அரபு மொழியின் நிலையை மாற்றியது. அதன் முந்தைய வணிகப் பங்குடன் சேர்ந்து, அரபு சமய மற்றும் கல்வி சார்ந்த பணியையும் பெற்றது. முஸ்லிம் சமூகங்கள் சமய அறிவைப் பெறுவதற்கான மொழியாக அது மாறியது. அரபு மொழி கற்றல் குர்ஆன், ஹதீஸ், இஸ்லாமியச் சட்டவியல், இறையியல் மற்றும் பிற இஸ்லாமிய அறிவியல்களின் படிப்புடன் இணைந்தது.

இத்தகைய கல்விக்கு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட கற்பித்தல் அவசியமாக இருந்தது. பள்ளிவாசல்கள், மதரஸாக்கள் மற்றும் கல்வி மையங்கள் குர்ஆன், ஹதீஸ், இஸ்லாமியச் சட்டவியல், இறையியல் மற்றும் அரபு மொழியைக் கற்பிக்கும் முக்கிய இடங்களாக உருவெடுத்தன. எனவே சமயக் கல்வி நிறுவனமயமாக்கப்பட்டது, தமிழ்நாட்டில் அரபு மொழி தொடர்ந்து நிலைத்திருப்பதற்கான முக்கிய காரணிகளில் ஒன்றாக அமைந்தது.

3.2 சமயக் கல்வியின் மொழியாக அரபு :

சமயக் கல்வி தலைமுறைகளுக்கிடையே அரபு மொழிக்குத் தொடர்ச்சியை வழங்கியது. ஆசிரியர்களும் அறிஞர்களும் சமய நூல்களை வாசிக்கத் தேவையான மொழியை மாணவர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுத்தனர்; மாணவர்கள் தாங்கள் கற்றவற்றைத் தங்கள் குடும்பங்களிலும் சமூகங்களிலும் பரப்பினர். தமிழ்நாட்டு மக்கள், அரபு வணிகர்கள் மற்றும் அறிஞர்களுக்கிடையிலான தொடர்ச்சியான தொடர்பு அறிவு மற்றும் கருத்துப் பரிமாற்றத்திற்கான புதிய வாய்ப்புகளை உருவாக்கியதாக மூல ஆய்வு வலியுறுத்துகிறது.

அரபு மொழியும் இஸ்லாமியக் கல்வியும் கொண்டிருந்த தொடர்பு அந்த மொழிக்குத் தனித்துவமான பண்பாட்டு நிலையை வழங்கியது. மாணவர்கள் அரபை வெறும் கல்விப் பாடமாகக் கற்கவில்லை; குர்ஆன், ஹதீஸ் மற்றும் இஸ்லாமிய அறிவுப் பாரம்பரியத்தை அணுகுவதற்கான ஒரு வழியாகக் கற்றனர். மொழிக்கும் சமய அறிவுக்கும் இடையிலான இந்த நெருங்கிய தொடர்பு, வணிகத் தொடர்புகளின் உடனடி சூழ்நிலைகள் மாறிய பின்னரும் அரபு மொழி முக்கியத்துவம் பெறுவதற்கு உதவியது.

4. வணிகம் மற்றும் பண்பாட்டின் மொழியாக அரபு :

இஸ்லாம் பரவுவதற்கு முன்பும் பின்னரும் தென்னிந்தியாவின் கடலோரப் பகுதிகளில் அரபு வணிகர்களுக்கும் உள்ளூர் மக்களுக்கும் இடையிலான வணிகத் தொடர்பில் அரபு மொழி முக்கியப் பங்காற்றியது. வணிகச் செயல்பாடுகள் மொழியியல் தொடர்பாடலுக்கான நடைமுறைத் தேவையை உருவாக்கின; சமூகங்களுக்கிடையிலான நீண்டகாலத் தொடர்பு ஒரு மொழிச் சூழலிலிருந்த சொற்களும் வெளிப்பாடுகளும் மற்றொரு மொழிச் சூழலுக்குச் செல்ல வழிவகுத்தது.

நீண்டகாலத் தொடர்பின் விளைவாக அரபு மொழிச் சொற்களும் கலைச்சொற்களும் உள்ளூர் மொழிகளில் புகுந்ததாக மூல ஆய்வு குறிப்பிடுகிறது. சில பகுதிகளின் இலக்கிய மற்றும் பண்பாட்டு வாழ்க்கையும் இத்தொடர்பால் பாதிக்கப்பட்டதாக அது கூறுகிறது. எனவே மொழித் தொடர்பு என்பது பொருட்களை மட்டுமல்லாமல் சொற்களஞ்சியம், கருத்துகள், பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் பண்பாட்டு நடைமுறைகளையும் பரிமாறிக்கொண்ட ஒரு பரந்த செயல்முறையின் பகுதியாகும்.

சய்யித் முஹம்மத் அல்-இமாம் அல்-அரூஸ் எழுதிய ‘மின்ஹத் சரந்தீப் ஃபீ மௌலிதில் ஹபீப்’ என்ற இலக்கியப் படைப்பை இவ்வாய்வு குறிப்பிடுகிறது. தொன்மைக் காலங்களில், குறிப்பாக வணிக நோக்கங்களுக்காக அரபர்கள் தமிழ்நாடு மற்றும் சரந்தீப் பகுதிகளுக்குச் சென்றதைப் பற்றிய குறிப்புகள் இதில் இருப்பதாக ஆய்வுத் தெரிவிக்கிறது. வழங்கப்பட்ட ஆய்வின் வரம்பிற்குள், இத்தகைய இலக்கிய மற்றும் வரலாற்றுப் பதிவுகள் அரபர்களுக்கும் தென்னிந்தியாவிற்கும் இடையிலான வணிகத் தொடர்புகளின் தொன்மையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

தமிழ்நாட்டில் அரபு மொழியின் வரலாறு, பொருளாதார வலையமைப்புகள் எவ்வாறு மொழியியல் மற்றும் பண்பாட்டுப் பரிமாற்றத்திற்கு வழிவகுக்க முடியும் என்பதை விளக்குகிறது. வணிகர்கள் பொருட்களை மட்டுமல்லாமல் மொழியையும் அறிவையும் எடுத்துச் செல்லும் ஊடகங்களாகச் செயல்படுகின்றனர். தொடர்ச்சியான தொடர்பு மொழிச் சமூகங்களுக்கிடையே பரிச்சயத்தை உருவாக்குகிறது; பின்னர் சமய மற்றும் கல்வி நிறுவனங்கள் அந்த மொழிக்கு அதிக நிலைத்தன்மையை வழங்குகின்றன.

5. இந்தியப் பண்பாட்டில் அரபு மொழியின் தாக்கம் :

இந்தியப் பண்பாடு மற்றும் நாகரிகத்தில் முஸ்லிம்களின் தாக்கம் குறித்து இஸ்லாமிய சிந்தனையாளரும் அரபு இலக்கிய அறிஞருமான ஷெய்க் சய்யித் அபுல் ஹசன் அலி அல்-ஹஸனி அந்நத்வி அவர்கள் தெரிவித்தக் கருத்துகளை வழங்கப்பட்ட ஆய்வு மேற்கோள் காட்டுகிறது. இந்தியாவின் மொழிகள், வட்டார மொழிவழக்குகள், இலக்கியம் மற்றும் நாகரிகத்தில் அரபு மொழியின் தாக்கத்தை அவரது கருத்து எடுத்துக்காட்டுகிறது. மேலும் மதராஸ், கேரளா மற்றும் மலபார் உள்ளிட்ட தென்னிந்தியப் பகுதிகளில் முஸ்லிம்கள் மேற்கொண்ட கல்விச் செயல்பாடுகளையும் அது சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இந்தக் கருத்து முறையான மொழிக் கற்பித்தலைத் தாண்டிய அரபு மொழியின் பண்பாட்டுப் பங்கை வெளிப்படுத்துகிறது. முஸ்லிம் சமூகங்கள் அரபு மொழியைத் தங்களுடன் கொண்டு வந்து, அதைக் கற்பித்து, குர்ஆன், ஹதீஸ் மற்றும் விரிவான இஸ்லாமியப் பாரம்பரியத்துடன் இணைத்தனர். கல்வியின் வழியாக அரபு மொழிப் பரவியபோது, அது முஸ்லிம் சமூகங்களின் அறிவுசார் மற்றும் பண்பாட்டு வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக மாறியது.

அரபு மொழியின் பண்பாட்டுத் தாக்கத்தை அறிஞர்கள், ஆசிரியர்கள், மாணவர்கள், சமய நிறுவனங்கள் மற்றும் கல்வி நிறுவனங்களின் செயல்பாடுகளின் வழியாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். இவர்கள் அரபு மொழியைப் பாதுகாக்கவும், அடுத்தடுத்த தலைமுறைகள் சமயப் படிப்பு மற்றும் அறிவார்ந்த நடைமுறையின் வழியாக அந்த மொழியைத் தொடர்ந்து சந்திக்கவும் உதவினர்.

இதனால் அரபு மொழி, தமிழ்நாட்டின் இஸ்லாமியப் பண்பாட்டு மரபின் ஒரு பகுதியாக மாறியது. அதன் பங்கு குறிப்பிட்ட நூல்களை வாசிப்பதோடு மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. இந்தியாவுக்கு வெளியே உள்ள அரபு மொழிப் பேசும் பகுதிகளையும் தமிழ்நாட்டையும் இணைக்கும் வகையில், முஸ்லிம் உலகம் முழுவதும் விரிந்துள்ள ஒரு பரந்த அறிவுசார் மரபுடன் தொடர்பை ஏற்படுத்தும் பாலமாகவும் அது விளங்கியது.

6. பள்ளிகள், மதரஸாக்கள் மற்றும் கல்வி நிறுவனங்களின் பங்கு :

6.1 பாரம்பரிய கல்வி நிறுவனங்கள் :

தமிழ்நாட்டில் அரபு மொழி மற்றும் இலக்கியத்தைப் பரப்புவதிலும், இஸ்லாமிய அறிவியல்களைக் கற்பிப்பதிலும் அரபு மற்றும் இஸ்லாமியப் பள்ளிகள், மதரஸாக்கள் மற்றும் கல்வி மையங்கள் முக்கியப் பங்காற்றின. நவீனப் பள்ளிகள், கல்லூரிகள் மற்றும் பல்கலைக்கழகங்களும் அரபு மொழியின் தொடர்ச்சியான கற்பித்தலுக்கு பங்களித்துள்ளதாக மூல ஆய்வுக் குறிப்பிடுகிறது.

இந்நிறுவனங்கள் பல்வேறு கல்வி மற்றும் சமய நோக்கங்களைக் கொண்டிருந்தன. முதலாவதாக, குர்ஆன், ஹதீஸ், இஸ்லாமியச் சட்டவியல் மற்றும் இறையியல் ஆகியவற்றைக் கற்பிப்பதுடன், இவ்வறிவியல்களை அரபு மொழியின் வழியாகப் படிப்பதற்கான வசதிகளை வழங்கின. இரண்டாவதாக, உள்ளூர் மக்களிடையே செம்மொழி அரபை ஊக்குவித்து, மாணவர்கள் அதைக் கற்கவும் பேசவும் எழுதவும் ஊக்கமளித்தன.

மூன்றாவதாக, மாணவர்களுக்கு ஒருங்கிணைந்த இஸ்லாமியப் பண்பாட்டுக் கல்வியை வழங்குவதை இந்நிறுவனங்கள் நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தன. இதில் இஸ்லாமிய சமூகத்தின் அரசியல், பொருளாதார மற்றும் பண்பாட்டு வரலாறு பற்றிய அறிமுகமும் அடங்கியது. நான்காவதாக, சமூகத்திற்குச் சேவை செய்யக்கூடியவும், முஸ்லிம்களுக்கும் முஸ்லிம் அல்லாதவர்களுக்கும் இஸ்லாமிய போதனைகளை அறிவுடனும் சிறந்த முறையிலும் எடுத்துரைக்கக்கூடிய பிரசங்கிகள், எழுத்தாளர்கள், அறிஞர்கள் மற்றும் சமய ஆசிரியர்களை உருவாக்குவதிலும் இந்நிறுவனங்கள் பங்காற்றின.

6.2 ஆசிரியர்கள், அறிஞர்கள் மற்றும் மாணவர்கள் — பரவலின் முகவர்கள் :

ஒரு மொழியை நிறுவனங்கள் மட்டும் பாதுகாப்பதில்லை. ஒரு தலைமுறையிலிருந்து மற்றொரு தலைமுறைக்கு மொழியியல் அறிவுக் கடத்தப்படும் மனிதச் சங்கிலியில் ஆசிரியர்கள், அறிஞர்கள் மற்றும் மாணவர்கள் முக்கிய முகவர்களாக உள்ளனர். அரபு மொழியைப் பாதுகாப்பதிலும் அடுத்த தலைமுறைகளுக்குக் கற்பிப்பதிலும் இவர்களின் பங்களிப்பை மூல ஆய்வுத் தெளிவாக வலியுறுத்துகிறது.

ஆசிரியர்கள் மாணவர்களுக்கு அரபுச் சொற்களஞ்சியம், இலக்கணம், வாசிப்பு, எழுத்து மற்றும் சமய நூல்களின் மொழி ஆகியவற்றை அறிமுகப்படுத்துகின்றனர். அறிஞர்கள் மேம்பட்ட படிப்பு மற்றும் அறிவுசார் ஈடுபாட்டின் மூலம் கற்றலை ஆழப்படுத்துகின்றனர்; மாணவர்கள் அடுத்தத் தலைமுறைப் பயனாளர்களாகவும் பரப்புநர்களாகவும் மாறுகின்றனர். இந்தக் கல்விச் சங்கிலி அரபு மொழிக்குத் தொடர்ச்சியை வழங்குவதோடு, தமிழ்நாட்டில் அது தொடர்ந்து நிலைத்திருப்பதற்கான காரணத்தையும் விளக்குகிறது.

பாரம்பரிய இஸ்லாமிய நிறுவனங்களுடன் நவீனக் கல்லூரிகள் மற்றும் பல்கலைக்கழகங்கள் இணைந்து செயல்படுவதால், அரபு மொழியைக் கற்பிக்கும் சூழல்கள் மேலும் விரிவடைந்துள்ளன. இதனால் அரபு மொழி சமயக் கல்வியின் மொழியாகவும், கல்வியியல் பாடமாகவும், இலக்கிய மற்றும் மொழியியல் ஆய்வுத் துறையாகவும் ஒரே நேரத்தில் செயல்பட முடிகிறது.

7. அரபு மொழியும் பண்பாட்டுப் பரிமாற்றத்தின் தொடர்ச்சியும் :

வழங்கப்பட்ட ஆய்வில் விவரிக்கப்படும் வரலாறு, மொழியின் வளர்ச்சி பண்பாட்டுப் பரிமாற்றத்துடன் நெருக்கமாக இணைந்திருப்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. அரபு–தமிழ் உறவுகள் நடைமுறை வணிகத் தொடர்புகளிலிருந்து தொடங்கி, படிப்படியாக சமூக, பண்பாட்டு மற்றும் சமயப் பரிமாணங்களைப் பெற்றன. இஸ்லாம் பரவியதன் மூலம் அரபு மொழி சமய அறிவு மற்றும் வழிபாட்டுடன் இணைக்கப்பட்டு அதன் நிலை வலுப்பெற்றது; கல்வி நிறுவனங்கள் அதன் தொடர்ச்சியான பரவலுக்கான அமைப்பை வழங்கின.

இந்த வளர்ச்சியை ஒன்றுக்கொன்று வலுவூட்டும் செயல்முறைகளின் தொடராகப் புரிந்துகொள்ளலாம்: வணிகம் தொடர்பை உருவாக்கியது; தொடர்பு மொழியியல் பரிமாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது; குடியேற்றம் சமூக உறவுகளை வலுப்படுத்தியது; இஸ்லாம் பரவியதால் அரபு மொழியின் சமய முக்கியத்துவம் அதிகரித்தது; கல்வி நிறுவனங்கள் அதன் கற்பித்தலை நிறுவனமயமாக்கின.

இத்தகைய வரலாற்றுப் போக்கு நாகரிகங்களுக்கு இடையே பாலமாக மொழி செயல்படுவதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. அரபு மொழி தமிழ்நாட்டின் சமூகங்களை பரந்த அரபு மற்றும் இஸ்லாமிய உலகத்துடன் இணைத்தது; அதேவேளை தமிழ்நாடும் இந்தியப் பெருங்கடலைச் சுற்றிய விரிவான பண்பாட்டுத் தொடர்பு வரலாற்றின் ஒரு பகுதியாக மாறியது.

8. தமிழ்நாட்டில் அரபு மொழியின் சமகால முக்கியத்துவம் :

வழங்கப்பட்ட ஆய்வின்படி, இன்றும் தமிழ்நாட்டின் இஸ்லாமிய மற்றும் அரபுக் கல்வி நிறுவனங்களில் அரபு மொழி முக்கிய இடத்தைப் பெற்றுள்ளது. பள்ளிகள், மதரஸாக்கள், கல்லூரிகள் மற்றும் பல்கலைக்கழகங்கள் புதிய தலைமுறையினரிடையே அரபு மொழியைக் கற்பித்தும் பரப்பியும் வருகின்றன.

எனவே இன்றைய அரபு மொழியின் இருப்பு சமீபத்திய வளர்ச்சி அல்ல; நீண்டகால வரலாற்றுச் செயல்முறையின் விளைவாகும். வணிகர்கள், அறிஞர்கள், சமய ஆசிரியர்கள், பள்ளிவாசல்கள், மதரஸாக்கள், கல்வி நிறுவனங்கள், கல்லூரிகள் மற்றும் பல்கலைக்கழகங்கள் ஆகியோரின் கூட்டு பங்களிப்பால் அதன் தொடர்ச்சி நிலைத்துள்ளது. இஸ்லாமிய வேதநூல்கள், சமய அறிவு மற்றும் பண்பாட்டு அடையாளத்துடனான தொடர்ச்சியான தொடர்பும் அரபு மொழியின் முக்கியத்துவத்தை நிலைநிறுத்தியுள்ளது.

வரலாற்றுச் சூழ்நிலைகள் மாறும்போது ஒரு மொழி புதிய பணிகளை ஏற்றுக்கொள்ள முடியும் என்பதை அரபு மொழியின் தொடர்ச்சியான கற்பித்தல் காட்டுகிறது. தமிழ்நாட்டில் அரபு மொழி வணிகம் மற்றும் பண்பாட்டுத் தொடர்புகளின் வலையமைப்புகளுக்குள் அறிமுகமானது; பின்னர் இஸ்லாமிய சமயக் கல்வியில் ஆழமாகப் பதிந்தது; இறுதியில் நவீனக் கல்வி நிறுவனங்களிலும் இடம்பிடித்தது. வரலாற்றுத் தொடர்ச்சியும் நிறுவனத் தழுவலும் இணைந்த இந்த நிலை, தமிழ்நாட்டின் பண்பாட்டுச் சூழலில் அரபு மொழித் தொடர்ந்து முக்கியப் பகுதியாக இருப்பதற்கு உதவியுள்ளது.

9. முடிவுரை :

தமிழ்நாட்டில் அரபு மொழியின் வளர்ச்சி அரபு உலகிற்கும் தென்னிந்தியாவிற்கும் இடையிலான நீண்டகாலத் தொடர்பின் அடிப்படையில் அமைந்துள்ளது. இத்தொடர்புகள் நவீனக் காலத்தில் மட்டுமே உருவானவை அல்ல என்பதை வழங்கப்பட்ட ஆய்வுத் தெளிவுபடுத்துகிறது. குறிப்பாகக் கடலோரப் பகுதிகளில் அரபு வணிகர்களுக்கும் தமிழ்நாட்டு மக்களுக்கும் இடையிலான உறவுகளை ஏற்படுத்துவதில் வணிகம் அடித்தளப் பங்காற்றியது. பொருட்களின் பரிமாற்றம் தகவல்தொடர்புக்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்கி, படிப்படியாக சமூக மற்றும் பண்பாட்டுத் தொடர்புகளாக விரிவடைந்தது.

இஸ்லாம் பரவியதன் மூலம் அரபு மொழி இன்னும் ஆழமான மற்றும் நிலையான முக்கியத்துவத்தைப் பெற்றது. திருக்குர்ஆனின் மொழியாகவும் இஸ்லாமிய அறிவுப் பாரம்பரியத்தின் முக்கிய மொழியாகவும் அரபு சமயக் கல்வியின் மையமாக மாறியது. பள்ளிவாசல்கள், மதரஸாக்கள் மற்றும் பிற கல்வி மையங்கள் அரபு மொழியைக் கற்பித்து பாதுகாப்பதற்கான நிறுவன அமைப்பை வழங்கின. அறிஞர்கள், ஆசிரியர்கள் மற்றும் மாணவர்கள் தலைமுறைகளுக்கிடையே அதன் பரவலின் முக்கிய முகவர்களாக விளங்கினர்.

தமிழ்நாட்டின் பண்பாட்டுச் சூழலிலும் அரபு மொழித் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. உள்ளூர் மொழிகள் மற்றும் மரபுகளுடனான அதன் தொடர்பு, சொற்கள், கருத்துகள், பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் அறிவுசார் மரபுகள் சமூகங்களுக்கிடையே பரிமாறிக்கொண்ட பரந்த பண்பாட்டுப் பரிமாற்றத்தின் ஒரு பகுதியாக அமைந்தது. எனவே தமிழ்நாட்டில் அரபு மொழியின் வரலாறு என்பது ஒரு வெளிநாட்டு மொழி ஒரு புதிய பிரதேசத்திற்குள் நுழைந்த வரலாறு மட்டுமல்ல; அது மக்கள் மற்றும் நாகரிகங்களுக்கிடையிலான நீடித்த தொடர்பின் வரலாறாகும்.

இன்றும் தமிழ்நாட்டின் இஸ்லாமியப் பள்ளிகள், மதரஸாக்கள், கல்லூரிகள் மற்றும் பல்கலைக்கழகங்களில் அரபு மொழிக் கற்பிக்கப்படுகிறது. அதன் தொடர்ச்சியான இருப்பு பல நூற்றாண்டுகளாக நீடித்த வணிகம், இடம்பெயர்வு, சமயக் கல்வி, பண்பாட்டுப் பரிமாற்றம் மற்றும் நிறுவனக் கல்வி ஆகியவற்றின் ஒட்டுமொத்த விளைவாகும். ஆகவே தமிழ்நாட்டில் அரபு மொழியின் வரலாறு அரபு உலகிற்கும் தென்னிந்தியாவிற்கும் இடையிலான நாகரிகத் தொடர்பின் குறிப்பிடத்தக்க எடுத்துக்காட்டாகவும், ஒரு மொழி எவ்வாறு நீடித்த பண்பாட்டு மற்றும் கல்வி மரபின் அங்கமாக மாறுகிறது என்பதற்கான சிறந்த சான்றாகவும் விளங்குகிறது.

மேற்கோள்கள் :

  • அல்-அரூஸ், சய்யித் முஹம்மத் அல்-இமாம். Minhat Sarandib fi Mawlid al-Habib. தமிழ்நாடு மற்றும் சரந்தீப்பிற்கான அரபர்களின் வருகை பற்றிய குறிப்புகளுக்காக வழங்கப்பட்ட ஆய்வில் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளது.
  • அந்நத்வி, சய்யித் அபுல் ஹசன் அலி. இந்தியப் பண்பாடு மற்றும் நாகரிகத்தில் முஸ்லிம்கள் மற்றும் அரபு மொழியின் தாக்கம் குறித்த கருத்து; வழங்கப்பட்ட ஆய்வில் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளது.
  • Tatawwur al-Lughah al-'Arabiyyah fi Wilayat Tamil Nadu (தமிழ்நாட்டில் அரபு மொழியின் வளர்ச்சி). வழங்கப்பட்ட அரபு மூல ஆய்வு, 4 பக்கங்கள்.