அன்று இரவுக் கடுமையான பசி.

நாகூரில் எந்தக் கடையில் சாப்பிடலாம் என்று யோசித்தபடி பைக்கை எடுத்தேன்.

இரவு சாலைகளில் மெதுவாகச் சென்று கொண்டிருந்தபோது, ஒரு சிறிய ஓட்டுக்கடை என் கண்களில் பட்டது. அதைப் பார்த்தவுடனே ஏதோ ஒரு பழைய காலத்தின் வாசனை. அங்கு நவீன உலகத்தின் எந்த அடையாளமும் இல்லை. கேஸ் அடுப்பு இல்லை. பெயிண்ட் அடித்த அழகான சுவர்கள் இல்லை. மின்விசிறி இல்லை. ஆடம்பரம் இல்லை.

அந்தக் கடையின் மையத்தில் ஒரு வயதான தாத்தா மட்டும். அவரது முகத்தில் சுருக்கங்கள் இருந்தன. ஆனால் கண்களில் ஓர் அமைதி இருந்தது.

"தாத்தா… இட்லி இருக்கா?" என்று கேட்டேன்.

அவர் புன்னகையுடன், "இருக்கு தம்பி…" என்றார்.

பிறகு நான் ஒரு கேள்வி கேட்டேன். அது அந்தக் கடையிடம் கேட்கவே கூடாத கேள்வி.

"தாத்தா… GPay இருக்கா?"

அவர் சிரித்தபடி தலையசைத்தார். "இல்ல தம்பி…"

என் கையில் பணம் இல்லை.

"அப்படியா… சரி தாத்தா…" என்று திரும்ப முயன்றேன்.

உடனே அவர் சொன்னார். "வா தம்பி… முதல்ல சாப்பிடு… அதுக்கப்புறம் பாத்துக்கலாம்."

அந்த ஒரு வாக்கியம்… என்னை 2026-லிருந்து… 1940-க்கு அழைத்துச் சென்றது.

அந்த மனிதருக்குப் பணத்தைவிடப் பசியே முக்கியமாக இருந்தது.

அவர் என்னை உள்ளே அமர வைத்தார்.

சில நிமிடங்களில்… சுடச்சுட இட்லி வந்தது.

சட்னி இல்லை. சாம்பார் இல்லை. அதற்கு பதிலாக சுண்டல்.

ஒரு காரமான பழைய முறைக் குழம்பு. அதன் பெயர் கூட எனக்குத் தெரியாது.

ஆனால்… முதல் வாய் சாப்பிட்ட அந்த நொடியே ஒரு உண்மைப் புரிந்தது.

நாம் காலத்தோடு முன்னேறிவிட்டோம். ஆனால்… சுவையை வழியிலேயே எங்கோ விட்டுவிட்டு வந்துவிட்டோம்.

அந்த இட்லியில் மசாலாவின் சுவை மட்டும் இல்லை. அன்பின் சுவையும் இருந்தது. அவசரம் இல்லாத வாழ்க்கையின் சுவையும் இருந்தது. தொழிலை வணங்கும் ஒரு மனிதனின் மனமும் இருந்தது.

சாப்பிட்டுக்கொண்டே அவரிடம் பேச ஆரம்பித்தேன்.

"தாத்தா… இந்த வயசுலயும் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு வேலை செய்றீங்களே?"

அவர் மெதுவாகச் சிரித்தார்.

"காசுக்கு இல்ல தம்பி…"

சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.

பிறகு சொன்னார்.

"என் பொண்டாட்டி போயிட்டா…"

"பத்து பேருக்கு வயிறு நிறைய சாப்பாடு போட்டு அனுப்புற சுகம் இருக்கே…"

"அதுக்காகத்தான் இன்னும் அடுப்பை அணைக்கல."

அந்த வார்த்தைகள்… என் இதயத்தில் நேராக விழுந்தன.

அன்று நான் ஒரு வியாபாரியைப் பார்க்கவில்லை. இறைவணக்கதில் இருந்த ஒரு மனிதரைப் பார்த்தேன்.

அந்த நொடியில் புரிந்தது.

இறை வணக்கம் என்பது தொழுகையில் மட்டும் இல்லை. நாம் செய்யும் தொழிலில் நம்மை முழுவதுமாக இழந்து, அதன் மூலம் இறைவனின் ரஹ்மத்தை மற்றவர்களுக்கு அனுபவிக்க வைப்பதிலும் இருக்கிறது.

அந்தத் தாத்தா இட்லி சுடவில்லை. அவர் அன்பைச் சுட்டார்.

அவர் உணவை விற்கவில்லை. அவர் திருப்தியைப் பரிமாறினார்.

நாம் வாழ்க்கையில் வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால்… சில நேரங்களில் ஒரு பழைய ஓட்டுக்கடையில் அமர்ந்து, ஒரு வயதான மனிதனின் கைகளில் சுட்ட இட்லியைச் சாப்பிடும் போது, வாழ்க்கை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

சுவை என்பது உணவில் இல்லை. அதைச் சமைத்த இதயத்தில்தான் இருக்கிறது.

நாகூருக்கு நீங்கள் எப்போதாவது வந்தால்… இந்தத் தாத்தாவின் கடையில் ஒரு முறை அமர்ந்து சாப்பிடுங்கள்.

பசியை மட்டும் அல்ல… பழமையின் சுவையையும், மனிதநேயத்தின் மணத்தையும், ஒரு மனிதன் தனது தொழிலை இறைவணக்கமாக மாற்றியிருக்கும் அந்த அழகான தருணத்தையும் ரசித்துப் பாருங்கள்.

ஒருவேளை… அங்கு கிடைப்பது இட்லி மட்டுமல்ல. வாழ்க்கையின் மறந்துப் போன சுவையும் கூட.